Wszystkie odnóża są krótkie i tęgie, zwieńczone smukłymi stopami o drugim członie najmniejszym. Golenie przedniej pary są szablowato lub sierpowato wykrzywione, środkowej pary lekko buławkowate, a tylnej pary silnie maczugowate. Krawędzie sternitów odwłoka w częściach bocznych są proste.
Przedstawiciele rodzaju zamieszkują południową część krainy palearktycznej oraz krainę orientalną. Zasięg ich obejmuje Półwysep Bałkański, Afrykę Północną, Zakaukazie, Rosję, Azję Środkową, subkontynent indyjski, Chiny i Azję Południowo-Wschodnią aż po Filipiny i Indonezję.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1851 roku przez Williama Sweetlanda Dallasa. Gatunkiem typowym autor ów wyznaczył Stibaropus brunneus, który potem zsynonimizowany został ze Scaptocoris molginus, opisanym w 1848 roku przez Jørgena M.C. Schiødte. 1882 roku Victor Antoine Signoret wprowadził rodzaj Schiodtella, którego w końcu XX wieku traktowano jako synonim Stibaropus lub jego podrodzaj. Przywrócenia mu rangi odrębnego rodzaju dokonał w 1999 roku Jerzy Adrian Lis.