Po zawarciu traktatu brzeskiego w marcu 1918 roku powrócił do Kronsztadu, gdzie w radzie Kronsztadu kierował działem wydawniczo-propagandowym i jednocześnie był redaktorem gazety „Izwiestia Kronsztadzkiego Sowietu”.
W lipcu 1918 roku skierowany na front wschodni, gdzie został szefem sztabu Wołżańskiej Flotylli Wojennej, a we wrześniu został dowódcą oddziału kawalerii 5 Armii, który działał na zapleczu wojsk białogwardyjskich. W grudniu 1918 roku powrócił do Kronsztadu, gdzie został komisarzem twierdzy Kronsztad i jednocześnie przewodniczącym trybunału rewolucyjnego. Brał udział w odparciu oddziałów natarcia gen. Judenicza na Piotrogród na wiosnę 1919 roku, tworząc oddziały marszowe z marynarzy. Następnie ponownie na wschodzie, gdzie w kwietniu 1919 roku został dowódcą Wołżańskiej Flotylli Wojennej, a potem w sierpniu 1919 roku dowódcą Dnieprzańskiej Flotylli Wojennej, którą dowodził do grudnia 1920 roku (z przerwą sierpień – wrzesień 1920). W tym czasie uczestniczył w walkach przeciwko wojskom Ukraińskiej Republiki Ludowej, wojskom gen. Denikina oraz przeciwko wojskom polski w czasie wojny polsko-bolszewickiej. W okresie od sierpnia do września 1920 roku był dowódcą Morskiej Dywizji Ekspedycyjnej, która wzięła udział w odparciu desantu wojsk gen.