Józef Janta-Połczyński (ur. w 1811 w Wielkiej Komorzy, zm. 22 stycznia 1890 w Raciążu) – polski ziemianin, h. Bończa, działacz oświatowy i narodowy w zaborze pruskim, filantrop, fundator stypendiów naukowych i bibliotekJ. Szews, Józef Janta-Połczyński (1811-1890), [wː] Słownik Biograficzny Pomorza Nadwiślańskiego, t. 3, red. Z. Nowak, Gdańsk 1997, s. 459-460..
Życiorys Urodzony w 1811 r. w Wielkiej Komorzy (gm. Tuchola), w rodzinie ziemiańskiej Teodora Janta-Połczyńskiego, h. Bończa, i Joanny Żelewskiej, h. Brochwicz, córki Macieja, miecznika rzeczyckiego. Uczył się w gimnazjum w Chojnicach. Dzięki poezji A. Mickiewicza stał się gorącym patriotą. Działalność narodową rozpoczął już w okresie Wiosny Ludów (1848), ale poświęcił się jej całkowicie dopiero po przekazaniu majątku spadkobiercom i osiedleniu się w 1865 r. w Tucholi na tzw. Koślince (dziś ul. Główna). Tutaj założył tajną szkółkę, w której przygotowywał biedniejsze dzieci do nauki w szkołach średnich. Ułożył i wydał elementarz dla dzieci, który rozprowadzał bezpłatnie. W większych wsiach założył 40 bibliotek przeznaczając na ich utrzymanie ok. 200 talarów rocznie. Zajmował się również szkoleniem bibliotekarzy. Darami książkowymi wzbogacał biblioteki gimnazjalne w Chojnicach i Wejherowie.