Historia Po zasiedleniu dawnych germańskich terytoriów przez Słowian, w tym przodków Łużyczan, w V i VI stuleciach, prekursor języków łużyckich zacząć być używany na terenie odpowiadającym południowej części Niemiec Wschodnich przez następne kilka stuleci. Północna część tego terytorium była natomiast zasiedlona przez Połabian.
Pochodzenie i dokładna klasyfikacja języków łużyckich nie jest znana. Niektórzy lingwiści twierdzą, że są pośrednie między lechickimi i innymi zachodniosłowiańskimi; inni zaś, jak np. Heinz Schuster-Šewc, twierdzą, iż stanowią własną gałąź języków słowiańskich o mieszance cech lechickich i południowosłowiańskich. Według niego, „współczesna łużycczyzna to jest to co pozostało po dawnym, bardziej rozległym obszarze dialektów łużyckich, leżącym pomiędzy rzekami Łabą/Soławą na zachodzie i Bobrem/Kwisą na wschodzie”.
Poza swoim obecnym obszarem języki łużyckie zostały zastąpione przez język niemiecki, chociaż wpłynęły m.in. na wiele toponimów (np. Leipzig ← Lipsk ← lipa). W XIII wieku języka łużyckiego oficjalnie zakazano.
W 1595 r.