8 października 1920 patriarcha Tichon powołał go na stanowisko biskupa podolskiego. Wkrótce biskup Piotr został aresztowany i lata 1920–1923 spędził na zesłaniu w Wielikim Ustiugu. Po powrocie z zesłania w 1923 stał się jedną z najbardziej prominentnych osobistości w hierarchii cerkiewnej, pozostając w bliskich kontaktach z patriarchą Tichonem. Został podniesiony do godności arcybiskupa, a w 1924 otrzymał tytuł metropolity krutickiego.
25 grudnia 1924 patriarcha Tichon wydał akt, w którym naznaczył trzech ewentualnych następców na stanowisku zwierzchnika Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego na wypadek swojej śmierci. Akt ten nie znajdował oparcia w prawosławnym prawie kościelnym, ale był podyktowany trudną sytuacją, w jakiej znalazł się Rosyjski Kościół Prawosławny. Tichon zdawał sobie sprawę, że władze komunistyczne nie zezwolą na wybór nowego patriarchy, toteż pragnął zabezpieczyć Kościół przed chaosem administracyjnym. Trzema potencjalnymi kandydatami z listy Tichona byli metropolita kazański Cyryl (Smirnow), metropolita jarosławski Agatangel (Prieobrażenski) oraz metropolita kruticki Piotr. W chwili śmierci Tichona, metropolita Piotr był jedynym z wymienionych w liście dostojników nie przebywającym w więzieniu ani na zesłaniu.