Dwa lata później, 3 lutego 1878, umarł jego dziadek i opiekun, pułkownik Morlet, zaś 15 września 1878 Karol osiągnął pełnoletniość i wszedł w posiadanie majątku.
Podczas powstania Bou Amama w Algierii, które wybuchło w 1881, Karol de Foucauld brał udział w kampanii w południowym Oranie; po walkach na froncie został odznaczony za swoją postawę. W styczniu 1882 roku opuścił wojsko i udał się w podróż do Maroka w roli eksploratora. Przemierzał ten kraj w latach 1883–1884; w tym także czasie pisał książkę „Reconnaissance au Maroc” (istnieją dwie równoległe możliwości przetłumaczenia tego tytułu: „Rozpoznanie Maroka” lub „Wdzięczność dla Maroka”), za którą w kwietniu 1885 roku otrzymał złoty medal od Francuskiego Towarzystwa Geograficznego.
Lata 1886–1901 Rok 1886 Karol de Foucauld spędził w Paryżu, gdzie pod koniec października doświadczył nawrócenia. Jego kierownikiem duchowym i spowiednikiem został ksiądz Huvelin. W latach 1888–1890 Karol odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej, przez miesiąc przebywał w klasztorze trapistów w Fontgombault, uczestniczył także w rekolekcjach w zakonie benedyktynów w opactwie św. Piotra w Solesmes.