W Liber Beneficiorum wymienia on Piotra z Białej jako proboszcza borzykowskiego.
Polski heraldyk, Seweryn Uruski (1817–1890), zapisał w swoim herbarzu informację, zgodnie z którą w 1559 roku Marcin, Piotr i Jan Majowie herbu Starykoń, synowie Marcina i Weroniki, występowali jako dziedzice Borzykowej oraz „Małej Siedlnicy” (dziś Silniczka). Ta informacja kłóci się z danymi zawartymi w rejestrach poborowych z lat 1552–1553, w których to Jan Sobiekurski h. Poraj jest wykazany jako dziedzic Borzykowej, natomiast odrębna „Borzykowa minor” (Borzykówka) znajdowała się w rękach Piotra Maya. Niewątpliwie jeszcze 31 lipca 1568 roku miejscowość należy do Jana Sobiekurskiego, „dziedzica Borzykowej”, który sporządza w niej swój testament. Testament nie wymienia jednak spadkobierców miejscowości oraz dalszego przebiegu wydarzeń majątku. Sobiekurski zmarł na pewno przed 25 kwietnia 1569 roku, gdyż pod tą datą uznany jest już za nieżyjącego. Być może Uruski pomylił miejscowość Borzykową (Borzykowa maior) ze wspomnianą Borzykówką (Borzykowa minor). W 1574 r. właścicielem Borzykowej był Jan Pilczycki herbu Topór.