W 1921 został przeniesiony do Gliwic, a w 1924 wrócił do Barda. W 1923 otrzymał dyplom honorowego obywatela Barda. W październiku 1926 został przeniesiony do Paczkowa jako misjonarz i spowiednik juwenistów, a następnie do domu zakonnego w Głogowie. Do Barda powrócił w czerwcu 1933, gdzie ponownie był rektorem w latach 1934–1936. Od 1936 do 1939 był rektorem klasztoru we Wrocławiu. 6 maja 1939 ponownie wrócił do Barda.
W czasie II wojny światowej władze niemieckie przejęły klasztor w Bardzie i zmieniły go na obóz dla uchodźców. Schweter zamieszkał w szpitalu sióstr elżbietanek. Prowadził rekolekcje dla elżbietanek w Nysie i we Wrocławiu oraz marianek we Wrocławiu. W maju 1942 został przeniesiony do domu klasztornego w Braniewie. Stamtąd udawał się z posługą rekolekcyjną do sióstr elżbietanek w Królewcu. 15 stycznia 1944 wrócił do Barda. Podczas wkroczenia Armii Czerwonej do miasta przebywał w zakładzie sióstr marianek dla ochrony sióstr i uciekinierów.