miał on wszystkie wysokości i wulkany dusz ludzkich w sobie, tym samym i doliny między nimi, a w nich ukryte nory, pełne miłości własnej, silnej i znikomej, jak para. Joanna-Julia – nie była jeszcze kobietą. Przeczytane romanse nie wtajemniczyły jej do rzeczywistości życia, świat jej marzeń zaludniły tylko, i to błędnie, nierozeznalnie. Dotąd serce jej było dzieckiem. Teodor-Perseusz – takowego był składu, że ogniwił w sobie dwie zupełnie sprzeczne przeciwności: zazdrość pana feudalnego średnich wieków i przezorność kramarza naszych lepszych czasów. Satyra wymierzona zostaje przede wszystkim w Perseusza Horyńskiego, brutalnego dorobkiewicza i w towarzyszące Julii panie: jej ciotkę, Kazanowską, przestrzegaczkę cnoty, przyjaciółkę domu Malwinę Fasalską, plotkarkę i intrygantkę. Realia powieści i rysy charakterologiczne postaci powieściowych wskazują na to, że Krasiński portretuje towarzystwo obserwowane w Ischel w drugiej połowie lipca 1836. Malwina Fasalska ma wiele cech krewnej i towarzyszki pani Bobrowej, Otyldy z Poniatowskich Grocholskiej.