Organizacja Znicz olimpijski został wprowadzony do nowożytnych igrzysk w 1928 roku, kiedy płonął na szczycie wieży nad stadionem olimpijskim w Amsterdamie. Cztery lata później to samo powtórzono w czasie ceremonii otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich w Los Angeles. Podczas obu tych wydarzeń znicz zapalano na stadionie i nie poprzedzały tego sztafety z pochodniami.
Niemiecki działacz sportowy, dziennikarz i publicysta Carl Diem wykorzystał pomysł sztafety z pochodnią, wymyślony na igrzyska w Berlinie, przez żydowskiego archeologa i działacza sportowego Alfreda Schiffa. Propozycja sztafety została zaakceptowana przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski i jest powtarzana na wszystkich kolejnych igrzyskach.
Carl Diem i komitet organizacyjny igrzysk zdawali sobie sprawę, że potrzebne są bardzo szczegółowe plany, aby sztafeta zakończyła się sukcesem. W tamtym czasie nie byli pewni, jak dokładnie wykorzystać promienie słoneczne do rozpalenia ognia, a także jak stworzyć pochodnię, która będzie się palić niezależnie od warunków atmosferycznych. W związku z tym przeprowadzono badania nad specjalistycznymi technologiami, które spełniły oczekiwania Niemców. Sama trasa wymagała rozbudowy, a droga w dół z greckiej Olimpii została uznana za zbyt trudno dostępną.