9 grudnia 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W latach 1921–1924 był odkomenderowany z macierzystego dywizjonu na studia w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie. W międzyczasie (3 maja 1922) został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 161. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W 1923 otrzymał półdyplom Wyższej Szkoły Handlowej. W następnym roku wrócił do 1 dak, w którym pełnił obowiązki adiutanta i dowodził baterią. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 117. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Z dniem 30 września 1928 został przeniesiony do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przeniesieniem służbowym Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko instruktora baterii artylerii konnej. W grudniu 1932 został przeniesiony do 26 pułku artylerii lekkiej w Skierniewicach, w czerwcu następnego roku do 23 Dywizji Piechoty w Katowicach na stanowisko II oficera sztabu, a w lutym 1934 do Zapasu Młodych Koni w Jarosławiu na stanowisko zastępcy zarządcy zapasu. W latach 1935–1939 pełnił służbę w Komisji Remontowej nr 1 w Warszawie na stanowisku zastępcy przewodniczącego komisji. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 3.