Szkołę prowadzoną przez sercanów białych ukończył w Sarlat-la-Canéda (1823). Nowicjat w tej wspólnocie rozpoczął 24 sierpnia 1834, a śluby zakonne złożył na ręce Józefa Coudrina w paryskim klasztorze na Picpus 2 lutego 1837. Mimo że skończył seminarium wstrzymywał się ze święceniami kapłańskimi, ponieważ uważał, że nie jest ich godzien (przyjął tylko subdiakonat). W lutym 1840 został profesorem filozofii Wyższego Seminarium Duchownego na Picpus. W 1842 przeniesiono go do Nivelles w Belgii, gdzie otwarto nową szkołę dla chłopców, w 1844 przeniesioną do Enghien (Walonia). Szkołą tą zarządzał do jej likwidacji w 1850.
Święcenia diakonatu otrzymał 20 grudnia 1851 w Cahors, gdzie funkcjonowała szkoła sercańska. Tamże, 5 czerwca 1852 przyjął święcenia kapłańskie. W 1856 został przełożonym szkoły. W 1860, z powodów zdrowotnych, skierowano go do szkoły w Poitiers, gdzie pozostawał do 1865. W 1866 został sekretarzem generalnym sercanów białych. Opracował w tym czasie Księgę wykonywanych posług przez każdego współbrata od chwili zakończenia nowicjatu. W 1867, podczas podróży do Rzymu, zachorował na cholerę. W 1870 został radnym generalnym swojego zgromadzenia.