W czasie rozruchów antyklerykalnych po rewolucji lipcowej był świadkiem zdemolowania klasztoru na Picpus 16 lutego 1831. Zakonnicy byli wówczas bici i więzieni.
Święcenia kapłańskie przyjął tuż po osiągnięciu wymaganego wieku, 2 kwietnia 1831 w Sées. Został skierowany do parafii Matki Bożej Królowej Pokoju w Martainville-sur-Ry, gdzie był proboszczem przez dziewięć lat. We wrześniu 1840 wrócił do Paryża, gdzie był krótko, gdyż skierowano go na stanowisko kapelana sercanek białych i duszpasterza ich szkoły z internatem w Yvetot (Normandia). W latach 1842–1847 pełnił identyczne funkcje w Laval (Kraj Loary).W 1847 mianowano go dyrektorem szkoły zakonnej "le Petits Carmes" w Cahors (Oksytania). Dzięki niemu szkoła znacząco się rozwinęła, a do programu włączono nauki ścisłe, grekę i łacinę.
W 1858 został kapelanem sercanek białych w Mende. Był też kaznodzieją tamtejszej katedry i przejął Papieskie Dzieła Misyjne Dzieci. W 1862 ponownie przybył do Laval, ale wkrótce przeniósł się do Paryża, gdzie mianowano go generalnym ekonomem zgromadzenia (z funkcji tej wywiązywał się bardzo dobrze). Prowadził jednocześnie katechezę dla dziewcząt z internatu Matki Bożej.