Centralnymi postaciami uroczystości są caretos (l. poj. careto), czyli tancerze ubrani w kolorowe kostiumy pokryte w całości wełnianymi frędzlami, przepasani dwoma paskami z małymi dzwoneczkami krzyżującymi się z przodu i z tyłu oraz pasem z dzwonkami pasterskimi na plecach. Twarze caretos zakryte są blaszanymi lub skórzanych maskami, a postaci te tańczą wokół kobiet, rytmicznie poruszając biodrami, co prawdopodobnie jest nawiązaniem do pradawnych obrzędów płodności. Występy te zwane są chocalhadas.
W poniedziałkowy wieczór odbywa się przedstawienie, podczas którego grupa mężczyzn ogłasza fikcyjną listę zaręczonych par, żartując z nich ku uciesze publiczności. Z kolei we wtorek, będący ostatnim dniem karnawału, część uczestników przebiera się w tajemnicze i zamaskowane postacie matrafonas. W tym samym dniu, po południu, ma miejsce również rytuał spalenia wielkiej kukły symbolizującej zimę, po którym caretos odwiedzają swoich przyjaciół i krewnych.
Uczestnictwo w święcie jest spontaniczne, więc liczba caretos zmienia się corocznie. Niegdyś postaci te odgrywali jedynie samotni, nieżonaci mężczyźni. Współcześnie chłopcy i mężczyźni w różnym wieku, niezależnie od stanu cywilnego, a także młode dziewczęta i kobiety występują jako caretos.