Wraz z matką został wywieziony na Syberię. W 1941 roku na mocy układu Sikorski-Majski zostali wypuszczeni i wyjechali do Buchary, gdzie matka podjęła pracę w aptece. Została niesłusznie oskarżona o kradzież w miejscu pracy, za co skazano ją na 10 lat pozbawienia wolności, a Chajjima umieszczono w chrześcijańskim sierocińcu. W 1942 roku został wysłany w grupie 700 dzieci przez Armię Andersa do Teheranu do ośrodka Agencji Żydowskiej. Z Teheranu wyjechał do Indii Brytyjskich, następnie do Egiptu i dopiero do Palestyny do moszawu Nahalal. Tam został przyjęty przez rodzinę zastępczą, która nadała mu nowe, hebrajskie imię i nazwisko. W 1948 roku z obozu dla dipisów w Baden-Baden przyjechała do Palestyny jego matka z drugim mężem i synem.
Służba w wojsku W 1954 roku wstąpił do Sił Obronnych Izraela. Służbę rozpoczął w Brygadzie Golani. Po dwóch latach ukończył kurs oficera piechoty i został dowódcą plutonu w 13 batalionie Brygady Golani. Walczył w kryzysie sueskim. Brał udział w bitwie o węzeł Rafah. Otrzymał pochwałę za przeprowadzenie swojego oddziału przez egipskie pole minowe bez strat w ludziach. W 1959 roku przeszedł do Korpusu Pancernego i został oddelegowany do 7 Brygady Pancernej.