Zrekonstruował wówczas gruntownie warsztaty mechaniczne, zastępując większość przestarzałych obrabiarek nowoczesnym parkiem maszynowym, wybudował dwa nowe żeliwiaki na koks i odlewnię sztorcową, a koła wodne jako źródło energii napędowej zastąpił turbiną wodną systemu Francisa, poszerzając jednocześnie powierzchnię akwenu, który dostarczał teraz turbinie siłę o mocy 50 KM. Po wykupie przez niego zakładów fabryka otrzymała nazwę „Zakłady Mechaniczne, Odlewnia, Fabryka Maszyn i Narzędzi Rolniczych”. W 1912 uruchomił własną małą elektrownię fabryczną z której doprowadzano oświetlenie także do części osady Białogon oraz utworzył biuro handlowe w Warszawie. W efekcie tych zmian jego zakład stał się w Okręgu Staropolskim największym w tej branży przedsiębiorstwem. Asortyment jego obejmował: odlewy żeliwne, kuchenne i maszynowe, windy, pompy mechaniczne i maszyny pomocnicze, rury stojąco lane, rury zlewowe, proste maszyny i narzędzia rolnicze, a po 1920 także paleniska, ruszty kotłowe i parowozowe oraz rury wodociągowe i latarnie miejskie. W 1913 zakład Skibińskiego zatrudniał już 250 robotników i produkował towary o wartości 300 tysięcy rubli docierające do odbiorców nie tylko w Królestwie Polskim ale także w Galicji i na rynek rosyjski.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Leon Skibiński · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.