W 1919 wrócił do kraju. Początkowo był naczelnym dyrektorem fabryki spółki „Gerlach, Pulst i Koppeh” przejętej przez państwo pod nazwą Państwowa Fabryka Karabinów (1919-1921). Za jego dyrekcji, na bazie przejętego wyposażenia gdańskiej fabryki broni, podjęto wstępne prace przygotowawcze do uruchomienia produkcji karabinu piechoty Mauser wz. 98. W latach 1921–1928 pracował jako starszy asystent katedry mechaniki teoretycznej Wydziału Inżynierii Lądowej Politechniki WarszawskiejPolitechnika Warszawska. Plan wykładów i skład osobowy w r. nauk. 1922/23, s. 41, 1923/24, s. 44; Politechnika Warszawska. Program na r. akademicki 1925/26, s. 162, 1926/27, s. 168, 1927/28, s. 175.. Następnie, w latach 1928–1939, był inspektorem elektryczno-mechanicznym Polskiego Monopolu Solnego. Od 1922 filister Polskiej Korporacji Akademickiej „Helanja” wywodzącej się z polskiej korporacji studenckiej w PetersburguPoIska Korporacja Akademicka „Helanja”, [w:] Księga pamiątkowa inżynierów technologów Polaków wychowańców Instytutu Technologicznego w Petersburgu (w rocznicę stulecia uczelni), Warszawa 1933, s. 82.. Był także długoletnim członkiem zarządu (po drugiej wojnie światowej prezesem) Stowarzyszenia Technologów Polskich, jednym ze współorganizatorów Koła Inżynierów Technologów Petersburskich przy Stowarzyszeniu Techników Polskich.