Józef Michał Chomiński wiązał aleatoryzm z wykonawcami, którzy na własną rękę próbowali pokonywać trudności interpretacyjne w związku z postępującym skomplikowaniem zapisu muzycznego wobec iluzoryczności jego ścisłego wykonania, pragnącymi również przywrócenia ich aktywnego udziału w wykonaniu. Częściowo aleatoryczny charakter posiada również nowoczesna polichronia. Utwory aleatoryczne są z reguły jednoczęściowe – aleatoryczne formy cykliczne oraz muzyka kameralna należą do rzadkości. Peter Kolman dążył w swojej twórczości do integracji przeciwstawnych zjawisk, takich jak m.in. aleatoryzm oraz styl kompozytorski Edgara Varèse’a.
Rodzaje thumb|Karlheinz Stockhausen podczas seminarium poświęconemu „Klavierstück XI” na Międzynarodowych Letnich Kursach Nowej Muzyki w Darmstadcie (lipiec 1957) Technika aleatoryczna może przybierać dwojaką formę: elementy przypadkowe objawiają się podczas prac nad utworem – determinowanie kompozycji od wyniku rzutu kostką lub monetą, losowania z talii kart, korzystania z generatora dźwięków; elementy przypadkowe wprowadzane są przez wykonawcę zgodnie z notacją muzyczną.