Po ukończeniu studiów pracował w Biurze Technicznym w Petersburgu. Następnie pracował jako inżynier ruchu w fabryce włókienniczej Leontiewów w Petersburgu (1902–1908) i zakładach przemysłu bawełnianego Jasiunińskich w Kochnie koło Iwanowo-Wozniesieńska w gub. włodzimierskiej (1908–1914). Potem był dyrektorem papierni w Kuwszynowie w gub. twerskiej (1914–1917). Od wiosny 1917 był dyrektorem technicznym dużej fabryki włókienniczej w Petersburgu. Był także działaczem Polskiego Komitetu Demokratycznego w tym mieście.

Po powrocie do kraju latem 1918 był wicedyrektorem Departamentu Odbudowy Przemysłu w Min. Przemysłu i Handlu. Od września 1919 zarządca Państwowych Zakładów Żyrardowskich, utworzonych z opuszczonego przez głównych akcjonariuszy Towarzystwa Akcyjnego „HieIle & Dietrich”. W tym czasie kierował odbudową zakładów zniszczonych podczas I wojny światowej przez armię rosyjską, zwiększając zatrudnienie z 550 osób do prawie 5500 osób. Zadbał też o zaplecze socjalne, m.in. odnowił działalność szpitala fabrycznego, domu starców, ochronki i przedszkola dla dzieci oraz szkoły kształcącej majstrów fabrycznych. Po przejęciu w maju 1923 Zakładów Żyrardowskich przez francuskie konsorcjum «Comptoir de l'Industrie Cotonniere» kierowane przez M. Boussaca opuścił swe stanowisko i został naczelnym dyrektorem fabryki bawełnianej S.A. „S.