Na podstawie dokumentacji DFS Olympia w NRD w 1953 r. uruchomiono produkcję jego zmodyfikowanej wersji – do 1959 r. zbudowano 149 egzemplarzy, które latały do 1977 r. Produkcja szybowca miała miejsce również we Francji (jako Nord 2000; zbudowano 100 egzemplarzy), w RFN (30 egz.) oraz w Wielkiej Brytanii – jako Olympia EON 4 (150 egz.) oraz w wersjach rozwojowych EON 5, 6, 7, 8 i 10 (kolejne 182 egz.).
Konstrukcja Szybowiec wyczynowy w układzie górnopłatu o konstrukcji drewnianej. Kadłub o konstrukcji półskorupowej, kryty sklejką. Kabina pilota zakryta zdejmowaną osłoną. Płat dwudzielny o konstrukcji jednodźwigarowej z pomocniczym dźwigarkiem skośnym. Do dźwigara kryty sklejką, dalej płótnem. Przy kadłubie płat miał profil Gö 549, przechodzący na końcu skrzydła w Gö 676. Na skrzydłach były zamontowane hamulce aerodynamiczne typu Schempp-Hirth. Podwozie jednotorowe, złożone z podkadłubowej płozy jesionowej amortyzowanej krążkami gumowymi oraz płozy ogonowej. Pilot dysponował przyrządami, na które składały się: prędkościomierz, wysokościomierz, chyłomierz poprzeczny, wariometr, kompas oraz zegar pokładowy. Do przechowywania szybowiec mógł być demontowany, w tej postaci miał wymiary: długość – 7,27 m, szerokość (bez statecznika poziomego) – 1,10 m, wysokość – 1,70 m.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Niemieckie szybowce