Dzięki sukcesowi Alarcón kontynuował współpracę z ważnymi postaciami kina, teatru i telewizji.
Występował także w serialach telewizyjnych, takich jak Marta a las ocho, Estúpido Cupido, Romané, La noche del cobarde, Marrón Glacé, Puertas adentro, Pampa Ilusión, El circo de las Montini i El Señor de la Querencia.
Był twórcą Patagonii Film Festival, gali organizowanej w Cueva del Milodón. Obecnie jest oficjalnie uznawany za aktora o najdłuższej karierze w kinie chilijskim, od czasu do czasu współpracując z Raúlem Ruizem, Helvio Soto, Miguelem Littínem, Emilio Gómezem Murielem i Silvio Caiozzim.
Nie ma drugiego aktora w chilijskim kinie, który pojawił się, jak Alarcón, w tak dużej liczbie filmów. Jego początki jako aktora sięgały jednak teatru, działalności, która oficjalnie rozpoczęła się (wcześniej pełnił funkcje szkolne) w 1951 roku, a następnie zagrał w około 90 sztukach teatralnych. Opowiadał, że jego powołanie zostało określone po obejrzeniu wystawy „Śmierć komiwojażera” Arthura Millera. Studiował między innymi ekspresję cielesną i pantomimę u Alejandro Jodorowsky'ego oraz u Enrique Gajardo i Pedro de la Barra w Centrum Sztuk Dramatycznych Instytutu Pedagogicznego Uniwersytetu Chile.