d’Obyrn Podobnie jak inni, O’Byrnowie rozpoczęli emigrację do Francji i innych krajów. Dzisiejsza polska rodzina d’Obyrn wywodzi się od Jamesa O’Byrna, syna baroneta Gregory’ego Byrne z Timogue, Queen’s County (dziś Co. Laois), który około 1725 roku osiedlił się w Polsce, obejmując stanowisko kapitana Gwardii Królewskiej Augusta II, podczas gdy jego brat, John James, zaangażował się w armii Saksonii. Obydwaj służyli na pewno wcześniej w Niemczech, ale ich poprzednie etapy kariery wojskowej nie są znane. Niemieccy O’Byrnowie służyli na dworze Króla Saksonii i piastowali wysokie stopnie wojskowe.
Synowie Jakuba O’Byrna – Jakub d’Obyrn, kanonik poznański (w 1791 roku proboszcz prużański), wraz z Jerzym, podpułkownikiem wojsk litewskich, otrzymali w 1764 roku polski indygenat z potwierdzeniem ich szlachectwa i prawem do kładzenia korony hrabiowskiej nad tarczą w ich herbie od Króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Jakub mieszkał w Warszawie, choć w późniejszych latach rodzina żyła głównie w zaborze rosyjskim na Ziemiach Zabranych.
Najbardziej znanym przedstawicielem polskiej linii d’Obyrnów jest pułkownik i powstaniec styczniowy Tytus O’Byrn, którego gałąź rodziny zrezygnowała z francuskiego przedrostka d’.
Zobacz też herb heraldyka polska
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polska szlachta pochodzenia irlandzkiego