Powstanie na Malcie w latach 1425–1428 – bunt mieszkańców wysp Malta i Gozo przeciwko aragońskiemu szlachcicowi Gonsalvo Monroyowi, od 1421 posiadającego tytuł hrabiego Malty.
Tło W latach 1398–1420 faktyczną kontrolę nad wyspami Malta, Gozo i Comino, będących częścią Korony Aragonii sprawowała wczesna Università, samorząd lokalny wybrany przez lokalną szlachtę w celu ochrony ich praw na wyspach i codziennego zarządzania tymi ostatnimi. W 1420 r. Alfons V Aragoński potrzebował zarówno pieniędzy, jak i wsparcia, ponieważ podjął kilka kampanii na Morzu Śródziemnym. W konsekwencji przekazał wyspy Gonsalvo Monroyowi, pomimo iż samorząd lobbował za pozostaniem częścią Korony Aragonii. Podpisano umowę płatności, a ta ostatnia, w imieniu Monroya została dokonana przez wicekróla Sycylii, Antonio de Cardonę. Umowa ta spowodowała wielkie niezadowolenie na Malcie i Gozo. Wyspy zobowiązały się do wierności Cardonie, a nie Monroyowi, który objął jurysdykcję nad nimi w dniu 7 marca 1421.
Przebieg powstania Pierwsze zamieszki wybuchły na Gozo w 1425, na wyspie panował wówczas wielki głód, będący skutkiem brutalnego najazdu muzułmańskiego z 1423, w trakcie którego do niewoli trafiło wielu mieszkańców Gozo, w tym biskup Malty Mauro de Albraynio.