Historyk Steinbeck w 1857 r. opisuje urzędowy dokument z 29 sierpnia 1740 r., w którym Fürsten Stollen (Sztolnia Książęca) jest wymieniana wśród działających obiektów górniczych. Można więc wnioskować, że taka nazwa była już oficjalna i w powszechnym użytku. Nazwa sztolni pojawia się na mapach sporządzanych przez Królestwo Prus podczas Wojen śląskich. W 1769 r. szychtmistrz Frenzel stwierdził w sprawozdaniu, iż Sztolnia Książęca jest zawalona, ale jej odbudowa nie wymaga wysokich nakładów finansowych. Z 1776 r. pochodzi mapa Złotego Stoku autorstwa Fischera, na której naniesiono schematyczny zarys przebiegu sztolni oraz podano jej nazwę jako Fürsten Stollen. Na początku XIX w. znów nastąpił rozwój robót górniczych w Złotym Stoku. Z planu górniczego z 1802 r. można się dowiedzieć, że Sztolnia Książęca miała wówczas około 480 m długości. To znaczy, że od 1573 kiedy jej długość wynosiła 380 m i przez następne 230 lat przybyło jej zaledwie 100 m długości. Oznaczać to może, że po XVI w. wykonywano w niej znacznie mniej prac. Na planie znajdującym się w dziele Heintze’go z 1817 roku znajduje się informacja, że główny fragment sztolni wykonany został bez użycia materiałów wybuchowych. Na początku XX w. obok sztolni znajdował się niewielki ceglany budynek. W 1906 roku sztolnie oddano do zwiedzania. W 1946 r.