11 listopada w przygranicznej miejscowości Wary utworzono węgierskie mobilne centrum zdrowia, gdzie udzielano pomocy medycznej mieszkańcom regionu.
Po powodzi, 11 grudnia 1998 roku, nadal około 50 tysięcy rodzin potrzebowało pomocy od rządu, a ponad 5,5 tysiąca osób pozostawało przesiedlonych. W wielu miejscowościach studnie były zanieczyszczone, a w okolicy można było natrafić na martwe zwierzęta. Według Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża (MKCK) występowało ryzyko zachorowania lokalnej ludności na biegunkę i wirusowe zapalenie wątroby typu A. 29 stycznia 1999 roku Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej po badaniach wody uznało, że sytuacja epidemiczna w regionie jest stabilna. MKCK wspierał wówczas działania Zakarpackiego Czerwonego Krzyża w radzeniu sobie z sytuacją w regionie. W pomoc zaangażowane były również krajowe stowarzyszenia Duńskiego, Węgierskiego, Polskiego i Holenderskiego Czerwonego Krzyża.
Następstwa W 1999 roku przyjęto „Program przeciwpowodziowy na Zakarpaciu na lata 1999–2000”, który, choć nie został w pełni zrealizowany, to jednak pozwolił zminimalizować do 317 mln hrywien straty w czasie kolejnej powodzi w 2001 roku, która zasięgiem przekroczyła skalę kataklizmu z 1998 roku.