Greenberg stwierdził, że proces ten miał miejsce w pierwszej połowie pierwszego tysiąclecia, osiągając kulminację w siódmym wieku naszej ery.
Dane toponimiczne Pierwsza palatalizacja była wciąż żywym procesem, gdy Słowianie osiedlili się w górnym dorzeczu Dniepru, gdzie zapożyczyli szereg nazw miejscowości od miejscowej ludności bałtyckiej: Vilkesa > Wołczesa, *Akesā > Oczosa, *Laṷkesā > Łuczosa, Merkinė > Merecz, *Gēdras ( ‘czysty’) > Żadro, *Skērii̯ā > Szczara, a także później podczas kolonizacji ziem ugrofińskich, kiedy zapożyczono nazwy Iżorowie () i Sieliżarowka.
Jednocześnie pierwsza palatalizacja została zakończona do czasu zasiedlenia Peloponezu przez Słowian (VI-VII w.), gdzie zachowały się słowiańskie toponimy w greckim zapisie: gr. < prasł. , < prasł. , < prasł. , < prasł. , < prasł. , < prasł. , < prasł. , < prasł. .
Jeżeli nazwa jednego z praskich wzgórz, , pochodzi z języków germańskich (por. goc. ‘zwycięstwo’), to w takim przypadku pierwsza palatalizacja była istotna w czasie zasiedlania Czech przez Słowian.
Dane z zapożyczeń Pierwsza palatalizacja znajduje odzwierciedlenie w wielu słowiańskich słowach zapożyczonych z języków germańskich:
pragerm. , > prasł. , > pol. szata, ros. , czes. šat; pragerm. > prasł. > st.pol. szłom, scs. , st.rus.