W duchu patriotyzmu językowego uważał, że kondycja moralna narodu zależy od języka. W zbiorze wierszy Fruchtbringender Lustgarten (1647) ostrzega przed zagrożeniami ze strony „grasującej cudzoziemszczyzny”, która może zmienić obyczaje i mentalność narodu. W roku 1646 przystępuje też do stowarzyszenia Pegnesischer Blumenorden.
Jego dwa główne dzieła to: Deutsche Sprachkunst (1641) i Ausführliche Arbeit von der teutschen HaubtSprache (1663). Ta druga praca liczy 1500 stron i podzielona jest na pięć części: 1. Pochwała języka niemieckiego jako języka głównego 2. Słowotwórstwo, fleksja, pisownia 3. Składnia 4. Tworzenie utworów wierszowanych 5. Siedem traktatówGudrun Brundin: Kleine deutsche Sprachgeschichte. München 2004, s. 139–145..
W tejże pracy dołącza listę 51 wyrazów obcych, które jego zdaniem, nie wymagają zniemczenia, m.in.: Poet, Doctor, Fakultet, Philosophey, Melodey, Proceß, Parlament, Element.
Schottelius zapoczątkował systematyczne badania nad językiem niemieckim. Do rozpowszechnienia jego poglądów przyczynił się w sposób istotny Johann Bödiker, autor przeznaczonej dla szkół gramatyki z roku 1690Norbert Morciniec: Historia języka niemieckiego. Wrocław 2021, s. 145..