Nie wiadomo jednak, czy te psy były użyte do dalszej hodowli.
Właściwa hodowla i utrwalenie rasy zaczęło się dopiero po śmierci Gordona w roku 1837, a setery maści czarnej z rudym podpalaniem pojawiły się licznie dopiero w latach 60., zaś na wystawach osobna klasa gordon setera została stworzona w 1861.
Do powstania gordonów przyczyniły się prawdopodobne krzyżówki z bloodhoundami, po których odziedziczyły one wyraźne fafle.
Wygląd ogólny Opracowany przez Międzynarodową Federację Kynologiczna w 2009 roku wzorzec tej rasy setera przedstawia budowę i wygląd w następujący sposób: Głowa Raczej głęboka niż szeroka Odległość od guza potylicznego do stopu jest nieco większa niż od stopu do nozdrzy. W okolicach oczu głowa powinna sprawiać wrażenie suchej. Kufa dość długa, czarny i szeroki nos, przylegające wargi, wiszące i cienkie uszy oraz ciemno piwne oczy. Mózgoczaszka: Czaszka lekko zaokrąglona i pojemna, najszersza między uszami, nieco dłuższa niż kufa. Guz potyliczny bardzo wyraźny i zaznaczony. Stop wyraźny. Trzewioczaszka: Nos duży, szeroki, czarny, o szeroko rozwartych nozdrzach. Kufa długa, o prawie równoległych liniach, nie może być szpiczasta czy wąska, a jej głębokość powinna być minimalnie mniejsza niż długość. Wargi wyraźnie zarysowane, ale niezbyt obwisłe. Szczęki mocne, z kompletem zębów i prawidłowym