Ekologia i zachowanie Monareczka czarnobroda jest prawdopodobnie gatunkiem osiadłym i przypuszcza się, że ogranicza się do wyższych części wyspy (ok. 150–700 m lub 150–500 m), chociaż ostatnie obserwacje pochodzą z gęstego wtórnego lasu półzimozielonego, obejmującego drzewa o wysokości do 20 m, w wąwozie między 150 a 200 m. Żerowanie odnotowano nisko (zwykle poniżej 2 m) w zaroślach składających się głównie z Ficus i Coffea spp. oraz zaroślach bambusów (Dendrocalamus spp.). Żeruje pojedynczo, w parach, małych grupach (być może rodzinnych) lub mieszanych stadach z innymi gatunkami ptaków.
Żołądek jednego osobnika zawierał pluskwiaki różnoskrzydłe, chrząszcze (Coleoptera) i larwy małych bezkręgowców.
Brak informacji o rozrodzie; ptaki w upierzeniu młodocianym obserwowano w październiku.
Status i zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN) gatunek został zaliczony do kategorii CR ( – krytycznie zagrożony). Populację szacuje się na 100–200 osobników, co w przybliżeniu odpowiada 70–130 dojrzałym osobnikom. BirdLife International uznaje trend liczebności populacji za malejący.