Życie i działalność naukowa, "Kwartalnik Historii Nauki I Techniki" t. 32 (3–4) 1987, s, 692–693.. Był w 1901 twórcą laboratorium elektrotechnicznego uczelni. Przez pewien czas prowadził również wykłady obejmujące zagadnienia maszyn i urządzel1 elektrycznych, przesyłania energii elektrycznej na odległość, napędu elektrycznego statków i pojazdów szynowych (koleje, tramwaje) w Instytucie Elektrotechnicznym w Petersburgu. Prowadził wszechstronne studia i prace fizyczne szczególnie z zakresu optyki i fal świetlnych. Pod jego kierunkiem wykonano pierwsze prace dyplomowe z zakresu trakcji elektrycznej kolejowej, tramwajowej i rzecznej oraz elektryfikacji zakładów naprawczych taboru kolejowego. Był tajnym radcą i członkiem rady inżynierskiej rosyjskiego Ministerstwa Komunikacji. Jako taki zainicjował projekty elektryfikacji kolei w Rosji, początkowo węzła petersburskiego i kolei zakaukaskich (1911), a następnie węzła moskiewskiego (1912). Zajmował się również hydrauliką, a zwłaszcza zagadnieniami teoretycznymi przepływu cieczy w rurociągach, co było związane z budowanym wówczas naftociągiem Baku-Batumi. Wiele podróżował w celach naukowych po Europie, Ameryce i Afryce, uczestnicząc w międzynarodowych kongresach naukowych, a także dwukrotnie w fizycznych obserwacjach całkowitych zaćmień Słońca (1887 w Wilnie i 1905 w Wilnie).