8832 osoby zostały poszkodowane, z czego 1101 zmarło.
Na całym świecie zaczęto szukać sposobów ratunku przed nowym typem broni, który stanowił niespotykane dotąd niebezpieczeństwo. Urządzenia do oczyszczania powietrza, które wcześniej były używane w przemyśle, nie zdały egzaminu, tak jak wielowarstwowe bandaże z gazy nasączone podsiarczynem sodu. W listopadzie 1915 roku inżynier Kummant z zakładu „Trieugolnik” wymyślił gumową maskę z okularami, która pozwalała chronić nie tylko narządy oddechowe, ale także większą część głowy, lecz wciąż nie było skutecznego elementu filtrującego. Profesor Nikołaj Zielinski wynalazł uniwersalny pochłaniacz zawierający węgiel aktywny, którego powierzchnia właściwa wynosiła 15 m2/g. Po licznych eksperymentach Zielinski zasugerował użycie węgla aktywnego z brzozy lub lipy – w ten sposób powstała maska przeciwgazowa Zielinskiego–Kummanta. Wynalazek Zielinskiego nie od razu spotkał się z poparciem, bowiem szef jednostki sanitarno-ewakuacyjnej Cesarskiej Armii Rosyjskiej, książę Oldenburg, najpierw zorganizował masową produkcję masek przeciwgazowych własnego projektu, w których pochłaniacz zawierał wapno sodowane (ulegało ono jednak skamienieniu podczas oddychania).