Wysyp zarodników jest również intensywnie ciemnożółty. Trzon Raczej kruchy trzon ma 3,5–7 cm długości i 0,7–2 cm szerokości, jest smukły, maczugowaty lub zwężający się ku dołowi. Z wiekiem staje się biały z żółto-brązowymi plamami. Wewnątrz jest wypełniony miąższem. Miąższ Miąższ bardzo ostry w smaku. Zapach jest słaby lub nieobecny. Miąższ reaguje słabo i powoli z gwajakiem. Cechy mikroskopowe Zarodniki mają 8,5–10 µm długości i 6,7-8(8,5) µm szerokości i są pokryte mniej lub bardziej izolowanymi, kolczastymi brodawkami. Podstawki mają (35) 40–52 µm długości i 10–13 µm szerokości i każda ma 4 sterygmy. Pleurocystydy są dość powszechne, o (60) 68-132 µm długości i 10–13,5 (–16,5) µm szerokości i mogą być barwione sulfowaniliną. Komórki strzępek w naskórku są wyraźnie uśpione, podobnie jak pileocystydy o szerokości 3,5–8,5 (–10) µm.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie gołąbka miedzianego tylko w Europie. W. Wojewoda w 2003 r. umieścił gatunek na swojej liście z 2003 roku, przytaczając jedno stanowisko podane przez Alinę Skirgiełło. W późniejszych latach podano nowe stanowiska. Aktualne stanowiska podaje także internetowy atlas grzybów.