Po pożarze 1845 jeden ze spalonych placów przeznaczono już na nowy budynek sądu, choć budowę jego rozpoczęto dopiero w 1878 rokuAugustin Lutterberg Zur Baugeschichte der Altstadt Braunsberg. ZGAE 19/1916, s. 698, 711, 715–716..
Około roku 1805 nastąpiła rozbudowa tej ulicy od skrzyżowania z ulicą PCK w kierunku Zalewu Wiślanego. Mieszkańcy miasta otrzymywali tu na obrzeżach miasta działki budowlane w zamian za spalone lub zrujnowane domostwa w mieście, gdy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał ich odbudowy na starym miejscu. Także skarb państwa nabył tu w 1801 działkę, w oddaleniu od innych zabudowań miejskich przy odgałęzieniu drogi prowadzącej do młyna Arnolda, na której wybudował skład amunicji (Munitionswachthaus), który istniał do 1841. Później budynek został sprzedany, a straż i składy przeniesiono do Nowego Miasta (Königsbergstraße 12).
Z powodu dużego zagrożenia pożarem również rzemieślnicy garncarze osiedlali się w końcowej części tej ulicy – za skrzyżowaniem z ul. PCK po lewej stronie. Ich domy były niskie, a za nimi znajdowały się czynne piece garncarskie. Jednak wraz z dotarciem kolei do Braniewa (1852) i sprowadzaniem taniej porcelany ze Śląska cech ten zaczął podupadać.