Bank Japonii działa od tamtego czasu z krótką tylko przerwą w okresie okupacji aliantów po II wojnie światowej, gdy wprowadzono okupacyjną walutę i zrestrukturyzowano Bank w kierunku większej niezależności. Pomimo znacznych zmian wprowadzonych ustawą o Banku Japonii, która weszła w życie w dniu 1 kwietnia 1998 roku (日本銀行法 Nippon-Ginkō-hō), Bank Japonii jest krytykowany z powodu braku niezależności. Zależność ta wynika częściowo z tego prawa. W artykule 4. zapisano:
Zadania Do zadań Banku Japonii należą: emisja banknotów i monet prowadzenie polityki pieniężnej nadzór nad systemem bankowym pośredniczenie w transakcjach pomiędzy instytucjami finansowymi (bank banków) działalność międzynarodowa pełnienie roli pożyczkodawcy ostatniej instancji kompilacja danych, analizy ekonomiczne i działalność badawcza
Siedziba Główna siedziba Banku Japonii znajduje się w dzielnicy Chūō w Tokio, niedaleko słynnej dzielnicy Ginza, której nazwa oznacza „mennicę srebra”. Jest to neobarokowy budynek z 1896 roku, zaprojektowany przez Kingo Tatsuno (1854–1919) na wzór siedziby Narodowego Banku Belgii.