Aby przyspieszyć proces kwalifikowania obiektów organizuje się scenę w hierarchiczny sposób, „zamykając” całość w drzewie ósemkowym, BSP, kd itp.
Ta metoda zwykle służy do odrzucenia obiektów, które z pewnością nie są widoczne – jest pierwszym etapem dla innych metod.
thumb|350px|center|1) bryła widzenia (view frustum), 2) częściowo widoczny obiekt, 3) niewidoczny obiekt, 4) obiekt widoczny w całości
Określanie, które obiekty (lub części obiektów) są zasłaniane przez inne obiekty znajdujące się bliżej obserwatora. Jest to metoda dość skomplikowana, ponieważ wraz z przemieszczaniem obserwatora, cały czas zmieniają się zależności przesłaniania obiektów. doskonale sprawdza się w sytuacjach gdy obserwuje się duże fragmenty sceny (np. wizualizacja terenu) lub gdy scena zawiera bardzo dużo szczegółów (np. plany instalacji w fabrykach czy na statkach).
Odrzucanie tylnych ścian. Gdy obiekty na scenie zbudowane są z wielokątów oraz określi się, że „przód” wielokąta znajduje się na zewnątrz bryły, natomiast „tył” od wewnątrz (kierunek wyznacza normalna wielokąta), wówczas nie ma potrzeby wyświetlania powierzchni skierowanych „tyłem” do obserwatora.