wytwarzanych w niektórych reakcjach jądrowych.
Teoretyczne podstawy fizyki jądrowej to modele jak kroplowy i powłokowy oraz kwantowe teorie pola opisujące oddziaływania podstawowe.
Przykłady zastosowań fizyki jądrowej to: broń jądrowa; energetyka jądrowa; medycyna – obrazowanie rezonansu magnetycznego; inżynieria materiałowa – implantowanie jonowe; archeologia – datowanie na podstawie zawartości atomów radioaktywnych izotopów węgla.
Historia Odkrycie elektronu przez J.J. Thomsona było pierwszą wskazówką na złożoność atomu. Na przełomie XIX i XX wieku powstał model atomu Thomsona nazywany obrazowo "ciastkiem z rodzynkami". Według tego modelu atom miał być, dodatnio naładowaną niepodzielną strukturą z porozrzucanymi w jej wnętrzu ujemnie naładowanymi elektronami.
Na przełomie wieków fizycy odkryli również trzy rodzaje promieniowania emitowanego przez atomy, które nazwano promieniowaniem alfa, beta i gamma. Eksperymenty prowadzone w 1911 roku przez Lise Meitner i Otto Hahna, oraz przez Jamesa Chadwicka w roku 1914 wykazały, że rozkład energii promieniowania beta jest ciągły, a nie dyskretny, jak pierwotnie sądzono. Oznacza to, że elektrony są emitowane z atomów w pewnym ciągłym przedziale energii, a nie z określonymi energiami, jak promieniowanie gamma i alfa.