Ze względu na proces kolacjonowania wydziela się dwa podstawowe typy błędów: błędy łączące – to błędy wspólne, pojawiające się w więcej niż jednym rękopisie, pozwalające zgrupować rękopisy pokrewne (pochodzące od jednego źródła lub zależne od siebie w linii prostej), błędy dzielące (rozdzielające) – to te błędy, które pozwalają wykluczyć pokrewieństwo między dwoma rękopisami. Istotne jest także rozpoznanie błędów swoistych (indywidualnych) – błędów charakterystycznych dla danego przekazu tekstu (najczęściej wynikających z przyzwyczajeń danego kopisty).
Informacje te stanowią podstawę do ustalenia wzajemnej zależności wszystkich rękopisów (tj. które z nich są kopiami których), podział na familie oraz odsianie jednego lub większej liczby rękopisów, od których pochodzą wszystkie pozostałe. Ponadto stawia się hipotezę na temat czasu (i ewentualnie miejsca) powstania oraz cech paleograficznych archetypu.
Efektem kolacjonowania jest stemma codicum.
Kategoria:Krytyka literacka Kategoria:Tekstologia