Łączne wydobycie arsenu na świecie wynosi około 35 tysięcy ton (w przeliczeniu na ), z czego jedynie 3% stanowi czysty metal. Największymi jego wydobywcami są Chiny (około 50% światowego wydobycia) i Chile (25%). Metaliczny arsen uzyskuje się głównie poprzez rozkład arsenopirytu lub lelingitu w temperaturze lub poprzez redukcję arszeniku węglem lub tlenkiem węgla.
Arsen ma dwie odmiany alotropowe: α – jest kruchym metalem, który matowieje w kontakcie z powietrzem i silnie reaguje z wodą; β – jest żółtym, bezpostaciowym proszkiem, dużo mniej reaktywnym od odmiany α.
Zastosowanie Jego związki były znane od starożytności. W formie czystej wyodrębnił go jako pierwszy prawdopodobnie alchemik Albert Wielki w 1250, choć do tego odkrycia pretendują też starsi alchemicy arabscy i chińscy lekarze ludowi. W czasach starożytnych mieszaniny zawierające aurypigment i realgar stosowano do leczenia chorób płuc i skóry. W późniejszych wiekach znaczenie arsenu w medycynie zaczęło rosnąć. W XVIII i XIX w. arsen stał się podstawą farmakologii. Preparaty arsenowe, w postaci past, roztworów, tabletek, zastrzyków dożylnych i podskórnych, używano do zwalczania większości chorób: reumatyzmu, astmy, malarii, gruźlicy, cukrzycy, śpiączki afrykańskiej, nadciśnienia, wrzodów żołądka, zgagi, egzemy, łuszczycy, a nawet białaczki.