Z pierwszym mężem rozstała się w 1956 r., a rozwiodła 1 sierpnia 1957 r. Już 30 grudnia 1957 roku wzięła ślub ze swoim drugim mężem, . Zamieszkała na Manhattanie, gdzie ten pracował jako prawnik. Podczas fuzji z jedną z kancelarii jej mąż poznał prawnika z tejże kancelarii, Richarda Nixona. Jej mąż kierował udaną kampanią prezydencką Richarda Nixona w 1968 r. i kiedy w 1968 r. Nixon został prezydentem Stanów Zjednoczonych, mianował Mitchella prokuratorem generalnym. Mitchellowie zamieszkali w waszyngtońskim kompleksie Watergate. Od czasu, gdy jej mąż został osobą publiczną, Mitchell zaczęła często kontaktować się z mediami. Dzieliła się swoimi poglądami na wszystkie kwestie, od wojny w Wietnamie, przez autobusy szkolne po nominacje do Sądu Najwyższego. Swoją szczerością i otwartą krytyką wojny w Wietnamie zyskała sympatię oraz popularność. Lubiła też przekazywać ulubionym dziennikarzom polityczne plotki lub informacje, które usłyszała w rozmowach męża lub znalazła w jego dokumentach.
W 1971 r. wywołała skandal, gdy odmówiła ukłonienia się królowej Elżbiecie II. Podczas walki o nominację wiceprezydencką Partii Republikańskiej w 1972 r. zdobyła 1 głos. W 1972 r. jej mąż został szefem Komitetu ds.