Po agresji niemieckiej na ZSRR pozostał na tym samym stanowisku, brał udział w bitwie przygranicznej Frontu Północno-Zachodniego, a następnie w walkach w czasie odwrotu wojsk frontu na północ. Ostatecznie korpus stanowił główną siłę w obronie Tallinna, a on faktycznym dowódcą jego obrony, gdy dowódcą obrony Tallina w dniu 17 września 1941 roku wiceadm. Władimir Tribuc – dowódca Floty Bałtyckiej, został jego zastępcą do spraw obrony lądowej. Po ewakuacji wojsk z Tallina do Leningradu, resztki dowodzonego przez niego korpusu weszły w skład Frontu Leningradzkiego. We wrześniu 1941 roku został zastępca dowódcy, a 24 listopada tego samego roku dowódcą 42 Armii, funkcję tę pełnił do grudnia 1943 roku i wraz z nią brał udział w obronie Leningradu. Po przerwaniu blokady Leningradu w dniu 14 stycznia 1944 roku został dowódcą 70 Armią i dowodził nią do 27 marca 1944 roku.
Zwolniony ze stanowiska ze względu na stan zdrowia, został ewakuowany do Moskwy, gdzie 18 sierpnia 1944 roku zmarł w szpitalu.