Za namową Ibrahima Temo wstąpił do ruchu młodotureckiego. Po dokonanej przez nich rewolucji, w 1908 roku jako jeden z 26 Albańczyków uzyskał mandat do osmańskiego parlamentu; dołączył także do Osmańskiej Partii Wolności, dwa lata później przeszedł do Osmańskiej Partii Demokratycznej. Uczestniczył w pierwszym kongresie manastirskim, który odbył się w 1908 roku.
Rozczarowany polityką prowadzoną przez młodoturków, w 1910 roku kontynuował działalność na rzecz niepodległości Albanii; po 1911 roku prowadził ją głównie w Bukareszcie i Sofii. Po odzyskaniu niepodległości przez Albanię osiadł we Wlorze, którą opuścił w następnym roku po sporze z premierem Ismailem Qemalim, dotyczącym przyszłej sytuacji politycznej Albanii. Ponownie osiadł w Sofii, a w 1915 roku postanowił wrócić do Konstantynopola; wycofał się z życia publicznego i z działalności politycznej.
W ostatnich latach życia zmagał się z uzależnieniem od alkoholu.
Przypisy
Bibliografia