Leszewicz projektował kamienne fundamenty pod piętrowymi budynkami, zaproponował nowe metody ochrony wiecznej zmarzliny, zastosowanie nowinek nieznanych w Jakucji takich jak: instalacja centralnego ogrzewania.
Aby chronić wieczną zmarzlinę przed rozmarzaniem, podczas eksploatacji budynku nakazał układać kłody, przykrywać je zaprawą wapienną, a na niej usypywać warstwę popiołu, który źle przewodzi ciepło, grubości 2 werszków.
Leszewicz jest autorem projektów murowanych budynków w Jakucku: Jakuckiego Skarbca Regionalnego, Jakuckiej Biblioteki Publicznej, budynku sądu w Jakucku, sklepów i piętrowego budynku firmy Kokowin i Basow. Budynki Jakuckiego Skarbca Regionalnego, Jakuckiej Biblioteki Publicznej i sądu w Jakucku zostały wpisane rejestru dziedzictwa kulturowego narodów Federacji Rosyjskiej.
Budynek Regionalnego Skarbca Jakucka w XX wieku zaczął się zapadać i od lat 80. XX wieku przestał być użytkowany. Dopiero w 2006 roku rozpoczęto remont budynku i po otwarciu w 2007 roku umieszczono w nim oddział Narodowego Muzeum Sztuki Republiki Sacha (Jakucja).
Leszewicz prawdopodobnie opuścił Jakuck latem 1913 roku. Nie znane są jego dalsze losy ani dokładna data śmierci. W pracy Architektory i inżeniery Dalniego Wostoka M. J.