Liczył on wówczas 11 134 dymy i około 67 tysięcy mieszkańcówJan Wąsicki, Ziemie polskie pod zaborem pruskim. Prusy Nowowschodnie (Neuostpreussen) 1799-1806, Poznań 1963, s. 130-148Witold Jemielity, Podziały administracyjne powiatów białostockich i monieckiego w latach 1919-1990, "Studia Teologiczne Białostocko-Drohiczyńsko-Łomżyńskie" t. 11, 1993, s. 308. Na jego czele stał landrat wyposażony w szerokie kompetencje. Wyznaczano ich z reguły spośród miejscowych ziemian polskich lub Prusaków o polskich nazwiskach. Urzędnikami powiatowymi byli na ogół Prusacy, w 1807 większość ich się wyniosła, ale nieliczni, którzy pozostali szybko się spolonizowali.
Powiat białostocki objął inicjalnie 11 miast: Białystok, Choroszcz, Gródek, Janów, Jasionówka, Knyszyn, Odelsk, Sokółka, Trzcianne, Wasilków, Zabłudów; później 10 miast, bo w 1800 roku Trzciannego nie zaliczono już do miastHolsche A C. von: Geographie und Statistik von West-, Süd- und Neu-Ostpreussen, nebst einer kurzen Geschichte des Königreichs Polen bis zu dessen Zertheilung..