W ciągu dwudziestu lat Srulik zyskał dojrzałe rysy twarzy, czapka na głowie została skrócona, w 1967 roku, w związku z wojną sześciodniową, Gardosz przedstawiał go w mundurze wojskowym z bronią. Według twórcy przemiany te miały odzwierciedlać zmiany, które zachodziły w kraju.
Strój Srulika odzwierciedlał modę panującą w Izraelu w latach 50. XX wieku. Miał na sobie krótkie spodenki, prawdopodobnie w kolorze khaki, ponieważ był on dominującym kolorem spodni w tamtych czasach w Izraelu, do tego nosił prostą koszulę z krótkim rękawem, rozpiętą pod szyją z wyłożonym kołnierzykiem. Na głowie miał czapkę zwaną w Izraelu (hebr. כובע טמבל), której używali od lat 20. XX wieku w Palestynie rolnicy i pracownicy fizyczni. Jej pochodzenie nie jest znane. Najczęściej występowała w kolorze khaki lub niebieskim. Nosili ją też mieszkańcy kibuców, członkowie ruchów młodzieżowych oraz rezerwiści. Na nogach nosił sandały zwane w Izraelu biblijnymi. Strój ten jest uważany za symbol żydowskich pionierów, a po 1948 roku kibucników, a także utożsamiany jest z Sabrami.