Po agresji niemieckiej na ZSRR w lipcu 1941 roku został mianowany dowódcą 37 pułku kawalerii, który prowadził ciężkie walki obronne na kierunku Witebska w ramach Frontu Zachodniego. W listopadzie 1941 roku został dowódcą 79 Dywizji Kawalerii walczącej na Froncie Południowym. Dowodząc ta dywizją brał udział w kontrofensywie pod Rostowem i operacji barwienkowsko-łozowskiej. W kwietniu 1942 roku został dowódcą 30 Dywizji Kawalerii, wchodzącej w skład 4 Gwardyjskiego Korpusu Kawalerii, która prowadziła działania obronne na Kubaniu, a następnie wycofywał w kierunku Kaukazu. Następnie dywizja weszła w skład Północnej Grupy Frontu Zakaukaskiego. A on sam został dowódcą grupy kawalerii, w składzie 30 i 110 Dywizji Kawalerii. Grupa ta broniła miasta Kizlar, skutecznie odpierając wszystkie niemieckie ataki. Dowodząc tą dywizją wziął udział od stycznia 1943 roku do października 1944 roku w wyzwoleniu Północnego Kaukazu, operacji krasnodarskiej, donbaskiej, wyzwoleniu prawobrzeżnej Ukrainy, operacji odeskie, debreczyńskiej. W listopadzie 1944 roku został mianowany dowódcą 4 Gwardyjskiego Korpusu Kawalerii. Na czele tego korpusu wziął udział w operacji bratysławsko-brnowskiej, budapeszteńskiej, wiedeńskiej i praskiej.