W 1634 rozpoczęto wznoszenie nowego murowanego kościoła w Krakowie na Wesołej, którą zakończono uroczystą konsekracją w 1683 roku. W 1787 roku karmelici z Wesołej zostali zmuszeni od odsprzedania klasztoru, w którym urządzono szpital miejski (kościół przekazano szarytkom). Wspólnota dołączyła do konwentu św. Michała.
Pierwsze konwenty poza stołecznym Krakowem założono w Lublinie (1610), Lwowie (1613), Poznaniu (1618), Przemyślu (1620), Wiśniczu Nowym (1622), Kamieńcu Podolskim (1623), Wilnie (1626), Berdyczowie (1630) oraz Warszawie (1639), W 1633 roku powstał klasztor o charakterze eremickim (pustelniczym) w Czernej pod Krakowem. Dynamiczny rozwój, nowe powołania i fundowanie kolejnych klasztorów, zwłaszcza na wschodnich ziemiach Rzeczypospolitej doprowadziły do utworzenia prowincji litewskiej pw. św. Kazimierza w 1731 roku. W przededniu rozbiorów Polski prowincja polska liczyła 324 braci.