Jako fotografka była aktywna w latach ok. 1903–1920. Aparat otrzymała w czasie pobytu w Tarnowie na początku XX wieku. Był to Kodak. Aranżowała sceny, organizowała kostiumy i rekwizyty. Często fotografowała siebie i siostrę. Fotografowała w plenerze i najczęściej skupiała się na ludziach. Uwieczniła ważne wydarzenia w historii Limanowej, jak np. budowę bazyliki w 1918 (dokumentację wykonała na prośbę proboszcza), powódź w 1934, obchody święta niepodległości. Zdjęcia określane są jako nowatorskie, ciekawie skadrowane, pozbawione przypadkowości, dynamiczne, pełne radości i spontaniczności. Kobieta ze świadomością wykorzystywała aparat fotograficzny. Używała aparatów na błony zwojowe, klisze szklane i stereoskopowych. Korzystała ze statywu. Eksperymentowała z wywoływaniem zdjęć na różnych materiałach, np. jedwabiu. Urządzała pokazy przeźroczy z rzutnika (najczęściej dla rodziny).