Znaczenie ATW wynikało z faktu, że przewidziane do wzmocnienia sił zbrojnych w Europie jednostki USA i Kanady miały być przerzucane drogą powietrzną i morską. Jednostki „podwójnego bazowania” posiadały ciężkie uzbrojenie w składach i magazynach rozmieszczonych na terytorium RFN, Belgii i Holandii. Zgromadzono tam, będące w stanie gotowości do natychmiastowego użycia, wyposażenie dla sześciu dywizji i około 160 samodzielnych pododdziałów. Przewidywano, że ponad 50% środków materiałowo-technicznych przeznaczonych na cele wojny będzie dostarczane ze Stanów Zjednoczonych. Przyjęto, że każdy port będzie musiał stanowić rezerwową bazę manewrową dla sił morskich Paktu. Pod względem liczby przeładunków do największych portów zaliczano: Nowy Jork i Filadelfię, Rotterdam, Antwerpię, Londyn, Hawr, Marsylię i Hamburg.