Migracją tą kierował patriarcha serbski Arseniusz IV. mały|Arseniusz III przewodził pierwszej wielkiej migracji Serbów Pierwsza wielka wędrówka Serbów na trwałe wpisała się w serbską mitologię narodową, tworząc archetypiczny obraz narodu serbskiego, jego związku z prawosławiem i roli patriarchy jako przywódcy narodowego.

Tło W 1683 r. wojska Imperium Osmańskiego obległy Wiedeń, ale zostały rozgromione przez sojusznicze wojska, w skład których wchodziły m.in. siły habsburskiej Austrii. Siły cesarskie, w których coraz bardziej znaczącą postacią był książę Eugeniusz Sabaudzki, kontynuowały działania przeciwko Turkom, odnosząc zwycięstwa pod Mohaczem w 1687 r. i pod Zentą w 1697 r. W styczniu 1699 r. sułtan podpisał traktat karłowicki, na mocy którego uznał zwierzchnictwo Habsburgów nad niemal całymi Węgrami, a także nad zamieszkiwaną przez Serbów Wojwodiną. Na ziemie pod panowaniem Habsburgów udały się dziesiątki tysięcy serbskich rodzin, którym przewodził serbski patriarcha Arseniusz III. W 1690 i 1691 cesarz Leopold I wydał szereg edyktów (przywilejów) regulujących prawa Serbów w imperium.