Zanurzenie przy wyporności projektowej wynosiło 3,96 m, natomiast przy wyporności pełnej wzrastało do 4,91 m. Wyporność normalna (projektowa) wynosiła 3495 ts (długich ton), a standardowa: 3230 ts. Według pomiarów „Tatsuta” z 1919 roku wyporność w stanie lekkim wynosiła 3056,6 t, normalna: 3605 t, wyporność „próbna 2/3”: 4168,5 t i wyporność pełna: 4621 t (wartości w przyjętych przez Japonię tonach metrycznych)Okręty projektowane były jako krążowniki „3500-tonowe” według używanej w Japonii brytyjskiej miary wyporności normalnej (obejmującej okręt z 1/4 paliwa, 3/4 amunicji, zredukowanymi innymi zapasami i bez rezerwy wody kotłowej), wyrażonej w „długich” tonach angielskich (ts) = 1016 kg. Miarę tę zastąpiła wyporność standardowa, wyliczana jedynie dla potrzeb traktatowych, w takich samych jednostkach (ts). Wyporność próbna „2/3”, jaką posługiwano się w Japonii, wyrażona w tonach metrycznych, to okręt z całością amunicji i załogi, lecz z 2/3 paliwa, smarów, rezerwy wody kotłowej i pitnej i innych zapasów (). W 1934 roku wyporność pełna „Tenryū” wynosiła 4752 t.